Səhər evdən çıxıb küçəyə ilk addımı atdığınız anı xatırlayın. Birdən-birə addımlarınız sürətlənir, baxışlarınız kəskinləşir və səbəbsiz bir təlaş hissi yaranır. Heç düşünmüsünüzmü, sanki görünməz bir düşməndən qaçırmış kimi niyə bu qədər gərginik?

Patrul.az-ın araşdırmalarına görə, şəhər sakinlərinin təxminən 84%-i qapalı mühitdən xaosun mərkəzinə çıxdığı ilk 10 saniyədə “müdafiə və qaçış” rejiminə keçir. Beynimiz səs, işıq və insan izdihamını gizli təhlükə kimi qəbul edərək bədənə qorxu hormonu olan kortizol və adrenalin ötürür. Nəticədə, heç bir yerə gecikməsək belə, instinktiv olaraq sürətlə yeriməyə başlayırıq.

Bu qeyri-şüuri səhv hər gün enerjimizi daxildən gəmirir. Bəs bu “müdafiə xaosu”ndan necə qorunmaq olar?

Şəhərin bu qeyri-şüuri stress tələsinə düşməmək üçün evdən çıxan kimi beyninizə kiçik bir “fasilə” verin:

Qapıdan çıxan kimi dərhal sürətlə yeriməyin. Addımınızı qəsdən yavaşladın və bir neçə saniyə ətrafa sakit baxışlarla nəzər salın. Bu, beyinə “hər şey nəzarətdədir, təhlükə yoxdur” siqnalını ötürür.

Küçə xaosunun (maşın siqnalları, qışqırıqlar) beyninizi qıcıqlandırmaması üçün evdən çıxmazdan əvvəl qulaqlıqda sakitləşdirici musiqi və ya sevdiyiniz podkasta qulaq asmağa başlayın.

Yerdəki asfalta və ya qarşıdan gələn insanların birbaşa üzünə baxaraq gərginlik yaratmaq əvəzinə, baxışlarınızı binaların üst hissələrinə, ağaclara və ya gökyüzünə yönəldin.

Evdən çıxan kimi daxil olduğumuz “qaçış rejimi” real bir təhlükənin deyil, sadəcə şəhər xaosunun beynimizə oynadığı psixoloji bir oyundur. Bu qeyri-şüuri tələnin fərqinə varıb ilk addımlarımızı qəsdən yavaşlatmaq, gün ərzində itirdiyimiz daxili enerjini və sakitliyi bizə geri qaytarır. Unutmayın, şəhərin ritmini biz idarə etməliyik, şəhər bizi yox.

Cəmilə Cəfərzadə