Bəzən bir seriala baxmağa başlayırıq və fərqinə varmadan özümüzü onun içində tapırıq. Gülürük, ağlayırıq, qəhrəman acı çəkəndə biz də sıxılırıq. Bəs niyə ekran arxasındakı obrazlar həyatımızın bir hissəsinə çevrilir?

Patrul.az-ın araşdırmasına görə, psixoloqlar bunu emosional güzgülənmə effekti adlandırır. Beyin, qarşısındakı personajın duyğularını “özünküləşdirir”. Yəni biz obrazla eyniləşirik – o sevinəndə dopamin, ağlayanda isə stress hormonlarımız hərəkətə keçir.

Digər səbəb isə reallıqdan qaçış ehtiyacıdır. Seriallar bizə gündəlik problemlərdən uzaq bir dünya təqdim edir. Orada ədalət bəzən bərpa olunur, sevgi tapılır, haqsızlıq cəzalandırılır, bu da insan beyninə “emosional rahatlıq” verir.

Müasir dövrdə insanlar artıq sadəcə serial izləmir, onun içində yaşayır. Xüsusilə uzunmüddətli seriallarda personajlar tanış, doğma simalara çevrilir. Hətta bəzi izləyicilərdə finaldan sonra “boşluq sindromu” yaranır, sanki yaxın dostlarını itiriblər.

Seriallar sadəcə əyləncə deyil, insan psixologiyasına toxunan bir gücdür. Onlar bəzən bizi öz hislərimizlə, bəzən də unudulmuş arzularımızla qarşılaşdırır. Bəlkə də elə buna görə, bəzi obrazlar uzun illər yadda qalır. Çünki onlar bizdən bir parça daşıyır.

Ləman Sərraf