Əsrlərdir ki, sevginin simvolu olaraq ürəyi qəbul etmişik. Sevgililər bir-birinə ürək rəsmləri göndərir, ayrılanlar “ürəyim qırıldı” deyir.

Patrul.az araşdırmalarına görə, müasir tibb və neyropsixologiya sübut edir ki, duyğuların bədəndəki ilk və ən həssas əksi əslində mədə-bağırsaq sistemidir. Alimlərin “ikinci beyin” adlandırdığı mədə, emosional dalğalanmalara ürəkdən daha sürətli reaksiya verir.

Biri ilə ilk dəfə görüşəndə və ya həyəcanlananda mədədə hiss edilən o qəribə “kəpənək uçuşması” əslində bədənin “döyüş və ya qaç” (fight or flight) reaksiyasının bir hissəsidir. Adrenalin bədənə yayılanda, qan həyati vacib orqanlara (əzələlərə və ürəyə) yönəlir. Bu zaman mədə və bağırsaqlarda qan dövranı ani olaraq azalır ki, bu da bizə o məşhur titrəmə və həyəcan hissini verir. Yəni sevgi əslində mədədən “keçir”.

Həyəcanın və ya stressin dozası artdıqda, bu xoş “kəpənəklər” yerini kəskin bir ağırlığa və ya bulantıya verir. Bədənimiz yüksək emosional gərginlik (qorxu, həyəcan, kədər) yaşayanda beyin dərhal həzm sisteminə siqnal göndərir.

Buna görə də:

• Böyük bir imtahandan əvvəl,

• Sevdiyiniz insandan mənfi bir söz eşidəndə,

• Və ya gözlənilməz bir təhlükə ilə üzləşəndə ilk hiss etdiyiniz şey ürək döyüntüsündən öncə mədədə yaranan o xoşagəlməz düyün olur. Bu, bədənin emosional yükü həzm edə bilməməsinin fiziki təzahürüdür.

Aparılan araşdırmalar göstərir ki, uzunmüddətli stress və emosional gərginlik birbaşa xroniki mədə xəstəliklərinə yol açır. Tibbi dildə buna psixosomatik pozğunluqlar deyilir. Yəni insanın psixoloji vəziyyəti düzəlmədikcə, mədə ağrılarını dərmanla kəsmək çox vaxt müvəqqəti xarakter daşıyır.

Ürək duyğuların səsini ucalda bilər, amma həmin duyğuların bədəndəki ilk “laboratoriyası” mədədir. Sevgini ürəyimizlə hiss etdiyimizi düşünsək də, bədənimiz bu xəbəri çoxdan mədəmiz vasitəsilə bizə çatdırmış olur.

Cəmilə Cəfərzadə